Özellikle anneliğinin başında olanlar, iyi bir anne olabilirler belki ama berbat bir eş olurlar. Hatta çekilmez bir eş olurlar. Zira evde bebekten başkasını gözü görmez yeni yetme annenin. Eş salonda yatırılır, bebek anneyle yatar çoğunlukla. Baba kendi başına devinip duran bir nesneye dönüşür, dönüştürülür hatta.
Anne kişisel bakımdan tamamen uzaktır. Baba eve geldiğinde karşısında pijamaları ile bulur eşini devamlı. Öyle derli toplu temiz bir pijama değildir bahsi geçen asla. Ekşimiş süt kokulu, süt lekeli, terli, hatta daha ileri gidersek anne temizliğe de girişmişse çamaşır suyu kokulu, insanlık dışı bir hale eşlik eden bir pijamadır bahsi geçen. Annenin saçı başı dağınıktır çoğunlukla, üstüne bir de bebek yıkanmışsa buharın etkisiyle kabarıp da tüleren saçlarıyla cadı kazanına dönmüştür kafa. Anne saçını taramaktan acizken elbette tüylerini temizlemekten de uzaktır. Genellikle bıyıklıdır ve bacaklar da bu durumdan nasibini almıştır. Tiksinç bir haldir sözkonusu olan vesselam. Doğal olarak beklenen, eşin böylesi bir kadına mümkün değil yaklaşmamasıdır ancak erkek bünyesi herşeye razıdır. Razıdır da 'bu leş halde bu adam beni hala istiyor' deyip topuklarını poposuna vura vura eşinin kollarına atılacağına, binbir türlü dalavere, afra tafra ile uzak durur eşinden. Hele bir de evde anneanne varsa eş her türlü üvey evlat muamelesine tabi tutulur. An olur eş eve geldi mi gelmedi mi bilinmez, önemsenmez de.
Leş annenin kendine bile hayrı yokken eşine hayrı elbette yoktur. Zira dünyası minyatür bir hal almıştır ve o dünyanın merkezinde bebeği varken içinde başka canlı barınmamaktadır.
İ.
İ.
